Halloween: Oyun İncelemesi Şimdiye Kadar

Şu ana kadar bu asimetrik korku oyunu, eğlenceden çok aldatmaca sunuyor.

Arkanızdan sinsice yaklaşan tulum giymiş bir adam hakkında korkutucu birçok şey var, ancak Halloween: The Game’deki Michael Myers’ın, emekli birinin golf sahasındaki aceleciliğiyle mahallede dolaşması karşısında korkmak zor. Kabul edelim ki, ünlü bir filme dayanan en yeni asimetrik hayatta kalma korku oyunuyla ilgili ilk deneyimim, zorunlu ilk gün yaması olmadan gerçekleşti, bu yüzden şimdiye kadar gördüğüm her şey bu büyük, yanıp sönen uyarıyla birlikte geliyor. Ancak birkaç saat sonra, ilk tepkim bunun henüz hazır olmadığı yönünde. Erken erişim oyunu olarak etiketlenmiş olsaydı, hazır olduğunu bile düşünmezdim, ki öyle değil. Sakar, hatalı ve çoğu zaman sinir bozucu olan Halloween: The Game, önemli ölçüde cilalanmaya ve hata düzeltmeye ihtiyaç duyuyor gibi görünüyor.

Geliştirici Illfonic, asimetrik korku oyunlarıyla neredeyse eş anlamlı hale gelmiş durumda, ancak Behaviour Interactive’in Dead by Daylight ile kurduğu hegemonyayı kırmayı henüz başaramadı. Türün geleneklerine uygun olarak, ya katil Michael Myers olarak tek başınıza oynayıp kasabada dehşet saçıyorsunuz ya da en fazla üç insan ve birkaç yapay zekâ yoldaşıyla birlikte eşyaları yağmalayıp hayatta kalmak ve 1978 Cadılar Bayramı gecesinde Haddonfield sokaklarından kaçmak için çalışıyorsunuz.

Illfonic’in geçmiş oyun kataloğu nedeniyle yüksek beklentilerle geldim ve Halloween’in yaratıcısı John Carpenter’ın da işin içinde olduğunu bilmek beklentilerimi daha da yükseltti. On yıla yakın bir deneyim ve tüm o asimetrik deneme yanılmaların ardından, Halloween: The Game’in Illfonic’in tüm oyunları arasında en cilalı oyun olacağını düşünürdünüz. Ama -en azından şu ana kadar- durum böyle görünmüyor.

Animasyonlar bozuk veya tamamen eksik. Beni PS5 kontrol paneline geri atan, saatte en az bir kez olmak üzere, ciddi çökmeler yaşadım. Dövüş sistemi son derece aksak; birkaç kez bir oyuncuyu bıçakladım ve silahım içinden geçti. Sesler de sık sık bozuluyor, bu yüzden solumdaki bir kapıyı açtığımda sesi sağdan duyuyorum ki bu, gizlilik odaklı bir korku oyununda sesin hayati önem taşıdığı düşünüldüğünde son derece sinir bozucu . Ve iki kez, hızlı zamanlı bir olayda bir hata oluştu ve beni bozuk bir animasyonda sıkıştırdı, bu da Myers’a arkamdan gelip bana saldırması için bolca zaman verdi. Bu, kulağa geldiği kadar eğlenceli ve hiç de sinir bozucu değildi.

NPC yapay zekası da inanılmaz derecede aptal. Bir keresinde Myers olarak oynarken (gürültülü bir şekilde) ön kapıyı kırarak içeri girdim ve kalan üç NPC’nin de aynı odada, aynı pencerenin önünde durduğunu gördüm. İkisini öldürdükten sonra, kalan biri kaçmaya karar verdi.

NPC yapay zekası inanılmaz derecede aptal.“

Bu çok sinir bozucu çünkü burada bazı mükemmel fikirler var. 2023’te Texas Chain Saw Massacre’ın asimetrik korku yaklaşımıyla çok eğlenmiştim , ancak birkaç gün içinde Leatherface olarak oynamak istemeyen kimsenin olduğu anlaşıldı çünkü hayatta kalan olarak XP kazanmak ve kaçmak çok daha kolay ve çok daha eğlenceliydi.

Halloween: The Game’de ise Illfonic, katil ve sivil arasındaki dengeyi sağlamak için gerçekten çok çalışmış ve Myers’ı oynamak çok keyifli. Hiçbir zaman koşmadığı için, sizi gören bir oyuncuyu alt etmek neredeyse imkansız olsa da, özel yetenekleri (yakındaki tüm ışıkları söndürmek; gölgeden gölgeye atlamak; yakındaki oyuncuları tespit etmek) özellikle zamanlamayı doğru ayarlarsanız, bu son derece tatmin edici olmayan yürüme hızını telafi etmeye yardımcı oluyor. Ayrıca, yeterince yaklaşmayı başarırsanız, infaz mekaniği de kullanışlı bir kısayol. Ölüm animasyonları, çoğu zaman senkronize olmasa da, özellikle bir sivili pencere kenarında veya elektrikli fırının yanında yakalarsanız, son derece vahşi. (Eminim keşfedilecek daha çok şey vardır!)

En güzel yanı da, bu sadece dört insanın bir katile karşı mücadelesi değil. Myers olarak göreviniz, haritadaki tüm hayatta kalanları, insanları ve NPC’leri temizlemek. Sivil olarak, 70’lerden ilham alan muhteşem haritalarda (arabalardan dekorasyona, döner telefonlara kadar her şey mükemmel, modayı da unutmayalım!) sessizce dolaşmanız, NPC’leri uyarmanız ve onlara saklanmalarını, sizi takip etmelerini veya kaçmalarını söylemeniz gerekiyor.

Yani, tüm insan oyuncular zaten ölmüşken neden oturup Myers’ın aptal NPC’leri öldürmesini izlemek zorundayız? İzleyici modundayken QTE’ler veriliyor – bunlardan nefret ediyorum; çok fazla var, çok sıkıcılar ve yemin ederim ki bazen bir giriş gecikmesi oluyor – ama özellikle haritalar oldukça büyük olduğu ve son bir hayatta kalanı avlamayı zaman alıcı hale getirdiği için çok sıkıcı.

Ve gerçekten de iyi performans göstermiyor. Zayıf yapay zeka ve bozuk QTE’lerin ötesinde, hiçbir belirgin sebep olmadan sayısız çökme, takılma ve kare hızı düşüşü yaşadım. Karakterler bazen yerden bir metre yukarı çıkıyordu. Eşyalarla etkileşim tamamen şansa bağlı; çoğu zaman eşyaları alabiliyorsunuz veya bir cıvata kesiciyle zinciri çıkarabiliyorsunuz; çoğu zaman yapamıyorsunuz. Ayrıca, bazen bir kapıyı açıp, içeri girip, kilitleyip, sonra kendinizi tekrar dışarıda bulabiliyorsunuz ve içeri giremiyorsunuz.

Dediğim gibi, düşüncelerimi kesinleştirmeden önce lansman yamasını oynamam gerekiyor — ancak genel olarak, ilk gün güncellemesi nadiren bir inceleme sürümünün tüm sorunlarını mucizevi bir şekilde çözer. Yine de, hem tek oyunculu hem de çok oyunculu modlarda canlı sunucularda biraz zaman geçirdikten sonra geri döneceğim (şimdiye kadar tek oyunculu mod beni tamamen hayal kırıklığına uğrattı — yine, çoğunlukla aptal NPC’ler yüzünden). Ayrıca kart avantaj sisteminin nasıl çalıştığını daha iyi anlamak ve tüm sivillerin pasif yeteneklerini denemek istiyorum. Şimdilik, Halloween: The Game’i evinde Michael Myers tapınağı olan bir korku hayranı (bu gerçekten korkutucu bir düşünce) veya asimetrik oyunlara derin bir sevgi besleyenler dışında kimseye önermek zor.